جهش ۲۰ درصدی قیمت لوله فولادی در بازار | اقتصاد فارسی

به گزارش آهن‌ آنلاین؛ بازار لوله فولادی همچون سایر محصولات زنجیره فولاد طی هفته‌های اخیر وارد مرحله تازه‌ای از افزایش قیمت شده است. مرحله‌ای که در آن رشد نرخ محصولات پایین‌دستی محدود به چند کارخانه یا چند سایز خاص نیست و نشانه‌های افزایش عمومی هزینه در زنجیره فولاد را می‌توان در قیمت انواع لوله، پروفیل و مقاطع وابسته به ورق مشاهده کرد. بررسی قیمت‌های ثبت‌شده در تصاویر ارسالی نیز نشان می‌دهد که قیمت لوله فولادی در برخی گروه‌ها طی دوره اخیر حدود ۱۵ تا ۲۰ درصد افزایش یافته و این رشد، بیش از هر چیز تحت‌تاثیر جهش قیمت ورق، افزایش نرخ ارز، رشد هزینه جایگزینی مواد اولیه و محدودیت‌های عرضه در بازار فولاد قرار دارد.

درواقع، بازار لوله را باید یکی از حساس‌ترین بخش‌های زنجیره فولاد نسبت به تغییرات قیمت ورق دانست. برخلاف محصولاتی مانند میلگرد که شمش فولادی ماده اولیه اصلی آن محسوب می‌شود، بخش مهمی از تولید لوله و پروفیل به‌طور مستقیم به ورق گرم وابسته است. بنابراین هرگونه افزایش در نرخ ورق گرم، چه در بورس کالا و چه در بازار آزاد با فاصله‌ای کوتاه به قیمت تمام‌شده تولیدکنندگان لوله منتقل می‌شود. این موضوع در شرایطی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند که نرخ ارز نیز هم‌زمان مسیر صعودی داشته باشد و تولیدکنندگان با افزایش هزینه تامین مواد اولیه، حمل‌ونقل و سرمایه در گردش مواجه شوند.

جهش نرخ لوله زیر سایه ورق گرم

بازار لوله فولادی دیگر با نرخ‌های پیشین قابل تامین نیست. برای نمونه، قیمت لوله گلخانه‌ای با ضخامت ۲.۵ میلی‌متر در محدوده حدود ۱۸۵ هزار و ۸۲۰ تومان به ازای هر کیلوگرم ثبت شده و برخی سایزهای ضخیم‌تر نیز در محدوده ۱۸۷ تا نزدیک ۱۸۹ هزار تومان قرار گرفته‌اند.

در بازار لوله مانیسمان نیز اختلاف قیمت میان سایزها بسیار قابل‌توجه است و قیمت یک شاخه لوله ۲۰ رده وارداتی، بسته به سایز، از چند میلیون تومان تا بیش از ده‌ها میلیون تومان تغییر می‌کند. این تفاوت‌ها نشان می‌دهد که علاوه‌بر قیمت فولاد، عواملی مانند ضخامت، نوع تولید، وابستگی به واردات و شرایط عرضه نیز در تعیین نرخ نهایی موثر هستند.

 لوله داربستی فولاد گستر حداد برای ضخامت‌های مختلف در محدوده حدود ۱۲۲ هزار تومان به ازای هر کیلوگرم ثبت شده و محصولات کارخانه‌های دیگر نیز با نرخ‌های نزدیک به این سطح معامله می‌شوند. این در حالی است که بازار فولاد در هفته‌های گذشته به‌طور هم‌زمان شاهد افزایش قیمت میلگرد، تیرآهن، ورق و پروفیل بوده است. موضوعی که نشان می‌دهد رشد قیمت لوله را نمی‌توان پدیده‌ای مستقل از سایر حلقه‌های زنجیره فولاد دانست.

مهم‌ترین عامل این افزایش را باید در بازار ورق گرم جست‌وجو کرد. ورق گرم، ماده اولیه اصلی بخش بزرگی از صنایع لوله و پروفیل است و افزایش قیمت آن به‌طور مستقیم حاشیه سود تولیدکنندگان پایین‌دستی را تحت فشار قرار می‌دهد. در بازار روزهای اخیر نیز قیمت ورق گرم در سطوح بالایی قرار داشته و منابع بازار قیمت انواع ورق گرم را در بازه‌ای حدود ۸۴ هزار تا بیش از ۱۵۴ هزار تومان به ازای هر کیلوگرم گزارش کرده‌اند. دامنه‌ای که البته به کارخانه، ضخامت و مشخصات محصول وابسته است.

تولیدکننده لوله بر سر دوراهی

همین افزایش هزینه مواد اولیه باعث شده است تولیدکنندگان لوله با یک انتخاب دشوار روبه‌رو شوند یا افزایش قیمت ورق را در حاشیه سود خود جذب کنند و یا بخشی از هزینه را به بازار نهایی منتقل کنند. در شرایط فعلی، گزینه دوم عملا غالب شده است. رشد ۱۵ تا ۲۰ درصدی قیمت لوله فولادی را می‌توان نتیجه همین انتقال هزینه دانست. انتقالی که البته ممکن است با فاصله زمانی و شدت متفاوت در کارخانه‌های مختلف رخ دهد.

عامل دوم، افزایش نرخ ارز است. تجربه بازار فولاد در هفته‌های گذشته نشان داده است که حتی محصولاتی که مواد اولیه آن‌ها در داخل تولید می‌شود نیز از نوسانات ارزی مصون نیستند. نرخ ارز بر قیمت مواد اولیه وارداتی، قطعات و تجهیزات، حمل‌ونقل، هزینه جایگزینی کالا و حتی انتظارات فروشندگان اثر می‌گذارد. زمانی که دلار در مسیر صعودی قرار می‌گیرد، تولیدکننده و فروشنده معمولا حاضر نیستند موجودی خود را با قیمت‌های گذشته عرضه کنند، چراکه خرید مجدد مواد اولیه با هزینه بالاتری انجام خواهد شد.

این مسئله در بازار لوله اهمیت دوچندان دارد، چراکه بخشی از محصولات، به‌ویژه لوله‌های خاص و مانیسمان، وابستگی بیشتری به واردات دارند. بنابراین، افزایش نرخ ارز می‌تواند قیمت این گروه از محصولات را افزایش دهد.

بازار فعلی نیز قیمت لوله فولادی را در طیف وسیعی نشان می‌دهد و نرخ برخی محصولات در محدوده بیش از ۱۱۳ هزار تا نزدیک ۱۸۹ هزار تومان به ازای هر کیلوگرم گزارش شده است که تفاوت نوع محصول و مشخصات فنی نقش مهمی در آن دارد. اما افزایش قیمت لوله فقط به تولیدکنندگان این محصول محدود نمی‌شود. 

صنایع ساختمان، داربست، گلخانه، تاسیسات، نفت و گاز، انتقال سیالات و بسیاری از واحدهای صنعتی مصرف‌کننده این محصول هستند. بنابراین افزایش ۱۵ تا ۲۰ درصدی قیمت لوله می‌تواند در نهایت هزینه اجرای پروژه‌ها را افزایش دهد. برای پروژه‌های ساختمانی، رشد قیمت لوله داربستی و صنعتی به معنای افزایش هزینه تجهیز کارگاه است و برای پروژه‌های صنعتی نیز افزایش قیمت لوله می‌تواند هزینه سرمایه‌گذاری را بالا ببرد.

موج گرانی به پروفیل رسید

علاوه‌‌بر لوله، بازار پروفیل نیز در همین مسیر حرکت کرده است. پروفیل نیز مانند لوله وابستگی مستقیمی به ورق فولادی دارد و هرگونه افزایش در قیمت ورق مورد استفاده در خطوط تولید، با سرعت بالایی به قیمت پروفیل منتقل می‌شود. در بازار فعلی، افزایش قیمت پروفیل حتی در برخی گزارش‌ها از سرعت رشد ورق پیشی گرفته است. نشانه‌ای از آنکه فشار هزینه و انتظارات تورمی در حلقه‌های پایین‌دستی زنجیره فولاد شدت گرفته است.

بااین‌حال، یک نکته مهم در تحلیل آینده بازار لوله باید مورد توجه قرار گیرد. افزایش قیمت الزاما به معنای رشد پایدار تقاضا نیست. بخشی از افزایش فعلی می‌تواند ناشی از هزینه جایگزینی، محدودیت عرضه و رفتار احتیاطی فروشندگان باشد. اگر پروژه‌های عمرانی و ساختمانی نتوانند با این افزایش قیمت همراه شوند، احتمال دارد بازار با کاهش حجم معاملات مواجه شود. به عبارت دیگر، قیمت بالا بماند اما قدرت خرید کاهش یابد. بازار لوله فولادی اکنون در نقطه‌ای قرار گرفته که سه عامل افزایش قیمت ورق، رشد نرخ ارز و بالا رفتن هزینه تولید به‌طور هم‌زمان بر آن فشار وارد کرده‌اند.

بازار لوله داغ شد

رشد حدود ۱۵ تا ۲۰ درصدی قیمت لوله را باید بخشی از موج گسترده‌تر گرانی در زنجیره فولاد دانست. موجی که پیش‌تر در قیمت ورق سیاه، میلگرد، تیرآهن و پروفیل نیز مشاهده شده بود. تداوم این روند به مسیر نرخ ارز، سیاست عرضه ورق در بورس کالا، وضعیت برق و تولید کارخانه‌ها و مهم‌تر از همه توان خرید مصرف‌کنندگان بستگی دارد.

اگر فشار هزینه مواد اولیه ادامه پیدا کند، احتمال تثبیت قیمت لوله در سطوح بالاتر زیاد خواهد بود. اما اگر تقاضای واقعی نتواند با قیمت‌های جدید همراه شود، بازار ممکن است وارد مرحله‌ای شود که در آن رشد قیمت جای خود را به رکود معاملات بدهد. این همان دوگانه‌ای است که اکنون نه‌تنها بازار لوله، بلکه بخش بزرگی از صنایع فولادی ایران با آن مواجه است. هزینه‌ها همچنان روبه افزایش‌ هستتد، اما توان بازار برای پذیرش قیمت‌های جدید نامحدود نیست.