به گزارش خبرآنلاین روزنامه اعتماد نوشت: این تصمیم بیش از هر چیز ناشی از ضرورت تداوم فعالیتهای آموزشی در وضعیت اضطراری بوده است. با این حال، تجربه این دوره نشان میدهد که گسترش آزمونهای مجازی، بهویژه در ارزشیابیهای پایانی و سرنوشتساز، با چالشهایی جدی روبهرو است؛ چالشهایی که میتوانند اعتبار نظام سنجش آموزشی را با تردید مواجه کنند.
آزمون مجازی مزایای قابل توجهی دارد: کاهش هزینههای اجرایی، حذف محدودیتهای مکانی، صرفهجویی در زمان و تسریع در تصحیح و اعلام نتایج.
در شرایط بحرانی که رفتوآمد دشوار یا پرهزینه است، این شیوه میتواند راهحلی موقت برای استمرار آموزش باشد. اما مساله زمانی پیچیده میشود که آزمونهای مجازی جایگزین کامل آزمونهای حضوری در ارزشیابیهای تعیینکننده شوند؛ یعنی آزمونهایی که نتیجه آنها مبنای ارتقای تحصیلی، اعطای مدرک یا تصمیمهای مهم آموزشی است.
در چنین مواردی، موضوع «اعتبار» و «عدالت» آزمون اهمیت بیشتری مییابد. این پرسش مطرح میشود که آیا آزمون مجازی میتواند همان سطح از اطمینان و اعتماد را فراهم کند که از یک آزمون حضوری انتظار میرود؟ نخستین گام، تعیین قواعد روشن است. برگزارکننده باید به صراحت اعلام کند چه رفتارهایی مجاز و چه رفتارهایی ممنوع است: آیا آزمون کتابباز است یا بسته؟ آیا استفاده از اینترنت یا ابزارهای هوش مصنوعی مجاز است؟ آیا ارتباط با دیگران در طول آزمون تخلف محسوب میشود؟ اعلام شفاف این قواعد، هر چند تضمینکننده اجرای کامل آنها نیست، اما چارچوبی اخلاقی ایجاد میکند و مسوولیت آزموندهنده را یادآور میشود. با این حال، مهمترین چالش آزمونهای مجازی، مساله نظارت و کنترل است. در آزمون حضوری، حضور مراقب و کنترل فیزیکی محیط امکان تقلب را محدود میکند، اما در آزمون مجازی فرد خارج از نظارت مستقیم قرار دارد.
در چنین شرایطی، امکان تقلب به شکلهای مختلف وجود دارد: شرکت فردی دیگر به جای آزموندهنده، استفاده از منابع مکتوب و اینترنتی، مشورت از طریق تماس یا پیامرسانها یا حتی پاسخگویی گروهی به پرسشها. گسترش ابزارهای هوش مصنوعی این وضعیت را پیچیدهتر کرده است. این ابزارها میتوانند در زمانی کوتاه پاسخهای تحلیلی و منسجم تولید کنند و مرز میان توانایی واقعی فرد و کمک بیرونی را مبهم سازند. راهکارهای فنی مانند احراز هویت دقیقتر، محدودیت زمانی، بانکهای متنوع سوال یا نظارت تصویری میتوانند احتمال تخلف را کاهش دهند، اما هیچ یک به تنهایی قادر به حذف کامل آن نیستند، چراکه هر سازوکار کنترلی معمولا با شیوههایی برای دور زدن همراه است.
از این رو، یکی از موثرترین راهحلها در طراحی خود آزمون نهفته است. پرسشهای حافظهمحور به راحتی با مراجعه به منابع بیرونی پاسخ داده میشوند، اما پرسشهای تحلیلی، مسالهمحور و مبتنی بر استدلال امکان تقلب را کاهش میدهند.
حرکت به سوی آزمونهای کتابباز، پروژهمحور یا ترکیبی از آزمون و ارایه شفاهی میتواند تمرکز را از حفظ اطلاعات به سمت تحلیل و کاربرد دانش منتقل کند. چالش مهم دیگر، مساله عدالت آموزشی در ایران است. همه دانشآموزان و دانشجویان از امکانات فناورانه یکسان برخوردار نیستند. تفاوت در کیفیت اینترنت، دسترسی به رایانه مناسب یا حتی داشتن فضای آرام برای آزمون میتواند بر نتیجه اثر بگذارد. در چنین شرایطی، نمره آزمون تنها بازتاب دانش فرد نیست، بلکه تا حدی بازتاب امکانات او است. اگر این شکافها جدی گرفته نشود، آزمون مجازی ممکن است به تشدید نابرابریها بینجامد. در عین حال، تجربه آزمونهای مجازی در ایران میتواند فرصتی برای مطالعه و پژوهش نیز فراهم کند.
مقایسه نتایج این آزمونها با سالهای گذشته یا بررسی تفاوتها میان مناطق مختلف جغرافیایی و آموزشی میتواند تصویر دقیقتری از وضعیت عدالت آموزشی ارایه دهد. همچنین چنین دادههایی ممکن است نشانههایی از میزان پایبندی دانشآموزان و دانشجویان به ارزشهایی مانند درستکاری و رعایت اصول اخلاقی در فرآیندهای آموزشی آشکار سازد. افزون بر این، اعتبار هر نظام ارزشیابی به اعتماد عمومی وابسته است. اگر تصور تقلب گسترده شکل بگیرد، حتی نتایج سالم نیز با تردید مواجه خواهند شد. بنابراین شفافیت در اعلام قواعد، شیوههای نظارت و نحوه رسیدگی به تخلفات برای حفظ این اعتماد ضروری است.
تجربه اخیر میتواند برای آینده نظام آموزشی کشور آموزنده باشد. اگر قرار است آزمونهای مجازی در شرایط خاص یا به عنوان بخشی از نظام ارزشیابی ادامه یابند، توسعه سامانههای استاندارد و امن، ایجاد بانکهای متنوع سوال، طراحی آزمونهای تحلیلی و توجه جدی به دسترسی برابر دانشآموزان و دانشجویان به امکانات فناوری ضروری خواهد بود.
17302
